Waarom rukken de mega cities op? Een zoektocht. Op het eerste gezicht ligt schaalvergroting voor de hand. Meer mensen per m2 is groener (ja, groener!), goedkoper en je komt er ook nog eens sneller gelijkgestemden tegen.
Denk hierbij aan het gedachtengoed van Jeb Brugmann. 
So far, zo logisch. En toch. Twijfel. Het is nu al een wonder dat we allemaal te eten hebben als stedelingen, zoals Carolyn Steel aantoont in haar boek De Hongerige Stad. Veel mensen bij elkaar maakt ook dat mensen langs elkaar heen ‘schuren’. Met irritaties en soms geweld en onveiligheidsgevoelens als gevolg. Met bewoners die zich, als ze het zich kunnen veroorloven, terugtrekken in hun tot fort verbouwde appartement of gated community.
Is er een omslagpunt waarbij de kosten, materieel en immatrieel, niet meer opwegen tegen de opbrengsten? En als dat punt bestaat, is dat overal het zelfde? Of van cultuur, maatschappelijke ontwikkelingsfase afhankelijk?