

Soms word je verast door een initiatief. Iets waar een interessante twist aanzit. Athos Maastricht is voor mij zo’n initiatief. Ze omschrijven zichzelf met de woorden: “Iedereen telt mee! Een ontmoetings- en ontwikkelingsplek”. Een plek waar je, met je kwetsbaarheden en talenten, in een prettige omgeving kunt werken aan een grotere deelname aan de maatschappij.

Van dit type initiatieven zijn er natuurlijk meer te vinden. Athos Maastricht onderscheidt zich in haar propositie naar de markt. Een duidelijke focus op kwaliteit van de producten en de externe dienstverlening, het actief opzoek gaan naar daarbij passende opdrachtgevers (Blanche Dael / Coffee Lovers), gebruikers en partners (ontwerper Artifort) springen er voor mij uit. Op een marktgerichte wijze wordt een verbinding gelegd van een sociaal maatschappelijk doel naar die maatschappij. Hierdoor ontstaat een totaal ander beeld en beleving: niet soft en zielig maar hip, cool, kwalitatief en exclusief. En volgens mij helpt die ervaring / beleving ook de mensen die er werken: ze hebben iets moois neergezet en krijgen daarvoor erkenning en waardering! Kortom door het perspectief te draaien en een helder profiel te ontwikkelen en uit te dragen komt de kerndoelstelling super tot zijn recht. Ik ben benieuwd hoe Athos Maastricht zich ontwikkeld de komende jaren…


Pods zijn voor volwassenen met tv (inclusief Netflix en Hula), een geweldige matras en een gewone trap als toegang. Geen ladder… Geen privacy! Het is met recht co-living. Hierbij dacht ik, dat wil je niet. Nu ik het gezien heb, denk ik dit misschien wel de succesfactor is. Het is met recht samen leven en werken. Voor een beperkte tijd. Podestrians blijven een paar dagen tot hoog uit een paar weken. De transparantie / gebrek aan privacy zorgen ook
Het concept omvat niet alleen wonen maar ook werken. Er zijn co-werk plekken, voorzien van schermen en computers met Adobe en FCP software voor beeldbewerking.
een puur praktische, zakelijke bezigheid maar ook een sociale activiteit. Een mens bestaat vooral in zijn relatie tot andere mensen, denk ik. Nu is er al jaren sprake van een samenklontering van voorzieningen, commercieel en (semi)publiek. Supermarkten worden steeds groter, maar er zijn er steeds minder van. De buurtsuper heeft al lang geleden de deuren gesloten. Ook zorginstellingen hebben de laatste jaren een enorme fusiegolf gekend. De recente 3 decentralisaties in de zorg komen daar nog eens overheen en leiden in veel gevallen, om bedrijfseconomische redenen, weer tot verdere schaalvergroting van de voorzieningen. Consequentie is dat er minder voorzieningen zijn en er dus een minder fijnmazig netwerk ontstaat.


Het leven in dorpen en steden lijkt en onveranderlijk en nooit het zelfde. Maakt digitalisering alles anders? Je kunt in ieder geval zien dat iedereen ook een online aanwezigheid heeft. Waarmee contacten worden onderhouden, informatie opgezocht en verstrekt, ontspannen en geleerd. Hoe past dat bij de steeds wijzigende wensen over hoe we willen wonen?